VaZaBi (ถึงจะสวย แต่...หมวยโว้ย!): February, 2007

February 26

ฉันไม่หวังที่จะเจอเจ้าชายของฉันอีกแล้ว

เพราะ..ว่าเขาไม่มีตัวตนในโลก

และฉันก็จะยอมรับให้ได้ว่า...ฉันไม่ได้โชคดีอย่างนั้น

ฉันไม่เชื่อว่า....ฉันเป็นของแปลกของโลก

และไม่มีใครเหมือนฉัน..

ในสักมุมหนึ่งของขอบฟ้า

มุมหนึ่งของห้องมืด ๆ

มุมหนึ่งของร้านอาหาร

มุมหนึ่งของโรงหนัง และอีกหลาย มุมเล็ก ๆ อีกมากมาย

ต้องมีคนที่รู้สึกอย่างฉันสักคน...ที่กำลังยิ้มให้กับชะตาของชีวิต

ที่กำลังค้นหาตัวเอง....ยอมรับในรสนิยมของตัวเอง

และเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงรสนิยมของตัวเอง

เพื่อ...หลีกเลี่ยงความเจ็บปวด

ฉันกำลังเลือกที่จะรู้จักตัวเอง และเมื่อฉันรู้จักตัวเอง

ฉันก็จะไม่เจ็บ...และไม่มีใครจะทำร้ายฉันได้อีก

ฉันเคยรู้สึกเจ็บปวด เมื่อคนรักของฉัน เขาไปรักคนอื่น

และฉันก็ถามเขาว่า...ทำไมคนบางคนถึงเลือกที่จะเจ็บ

เพราะใครบางคนหาเรื่องหาราวให้เขาเจ็บปวดหัวใจนัก...

เขาตอบฉันว่า....บางที คน ๆ นั้น

อาจจะกำลังมีความสุขบนความเจ็บปวดนั้นอยู่ก็ได้

ฉันอึ้งไปพักใหญ่....

และฉันก็คิดไปว่า...

เขาอาจจะกำลังเจอคนที่เข้าล็อคกับตัวเองพอดีโดยไม่รู้ตัวเข้าแล้ว

ฉันจะรอดู คนที่เขาบอกกับตัวเองว่า...

เขารู้ตัวเองว่า...ไม่รักใครนั้น มันจะเป็นอย่างไร

เพราะ...ฉันไม่เชื่อว่า โลกนี้ช่างลำเอียง

ไม่ได้ให้วิญญาณของความรักมาในหัวใจของมนุษย์ทุกคน

ฉันเชื่อ.....คนเราต่างก็มีกรรมติดตัวกันมาทุกคน

การปลดกรรมส่วนหนึ่งก็คือ...การไม่เพิ่มกรรม

และฉันจะระวังในการทำให้คนอื่นเจ็บ

ฉันบอกตัวเองอย่างนี้มาตลอด

ฉันจะระมัดระวังในการเพิ่มกรรมในชาตินี้ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้...

เพราะ....ฉันหวังไว้ว่า

คงไม่ต้องกลับมาใช้กรรมในชาติหน้าอีก...

หรือหากโชคดีก็เกิดมาเพื่อมีความสุขมาก ๆ

ในการช่วยคนให้พ้นทุกข์บ้างก็คงจะดีน่ะ

ที่ฉันคิดอยู่ตอนนี้..ที่จริงไม่ต้องรอถึงชาติหน้าก็ได้น่ะ!

เพราะฉันกำลังอยู่ในภาวะ...ขอเกิดใหม่..ในชาตินี้แหละ

เป็นกำลังใจให้กันน่ะ...