ตอนนี้เวลาประมาณ สามทุ่ม(ของอเมริกา)

มาอยู่ที่นี่ได้ประมาณ เดือนครึ่งแล้ว...

ความเหงาจับหัวใจ ข้างในมันไม่อุ่นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

มันเย็นเหมือนน้ำแข็ง จนหัวใจหนาวสั่น...

ความรัก และ ความรู้สึก มันแย่ แล้วก็เหงา

เคยถามตัวเองว่า...เราจากมาไกลขนาดนี้เพื่ออะไร...

แค่หนีจากความรักที่ไม่สมหวัง และ คนที่เค้าไม่รักเรา แค่นี้หรือ

ทำไม..ถึงทำอะไรโง่ ๆ อย่างนี้ว่ะ

ทำไม...ใจเราไม่เข้มแข็งเหมือนเมื่อก่อนเลย ทำไมเราถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

แค่ผู้ชาย คนเดียว ที่เราคิดจะฝากชีวิตให้กับเค้า แล้วเค้าก็ทิ้งเราไปแค่นี้น่ะ

ต้องมาตายเอาดาบหน้าขนาดนี้....

โง่..จริง ๆ เลย วารี...

เอาน่า..มาขนาดนี้แล้ว  ก็ได้แต่หวังว่า จะพบเจอสิ่งที่ดี ๆ สิ่งใหม่ ๆ จะเกิดขึ้นในชีวิตของเราก็แล้วกัน

สาธุ....

ทำใจให้เข้มแข็ง แล้วเดินต่อไป อย่าหันกลับไปมองข้างหลัง เพราะเขาจากเราไปกับคนอื่นแล้ว

(บอกตัวเองอย่างนี้ เสมอ... แม้จะยังทำใจรับไม่ได้ก็ตาม)