| VaZaBi's profileVaZaBi (ถึงจะสวย แต่...ห...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 22 อยู่เพื่อใคร....ความรู้สึกของฉันตอนนี้ เวลานี้....
ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ท้อแท้ หมดหวัง ไม่มีกำลังใจ
ถึงจะมีงานทำ ถึงจะมีคนมาพูดคุยด้วย ได้พบเจอคนมากมาย
แต่..ฉันเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้!
อยู่อย่างหัวใจว่างเปล่า....
ทุก ๆ ครั้ง..ที่ฉันเหม่อลอย
น้ำตาก็ไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัว
ทำไม..ฉันถึงอ่อนแออย่างนี้ ฉันรู้สึกได้ทันทีว่า..
ฉันอ่อนแอ และ ไม่มีกำลังใจ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต
เมื่อก่อนถึงจะเจอกับเรื่องแย่ ๆ และเสียใจมามากขนาดไหน
ฉันก็รู้สึกได้ว่า....มันไม่เจ็บปวดเท่ากับตอนนี้....
มันอึดอัด หดหู่ อ้างว้าง สับสน และ...เหมือนคนไร้ค่า!
ฉันอยากหายไปจากโลกนี้ ไม่ใช่ว่าโลกนี้จะไม่น่าอยู่หรอกน่ะ
โลกนี้สวยงาม และยังมีอีกมากมายที่ฉันอยากจะไป และยังไม่ได้ไป...
แต่...ฉันเหนื่อยที่จะคอยแบกภาระของคนอื่น ๆ อีกมากมาย
และฉันก็เหนื่อยที่ไม่มีใครเข้าใจ และ รักฉันจริง ๆเลยสักคน!
เพราะ...คนที่ฉันรัก มักจะมองข้ามความรู้สึกของฉันไปเสมอ
ไม่มีใครเข้าใจว่าฉันรู้สึกอย่างไร...
ไม่เคยมีใครเข้าใจหัวใจที่แท้จริงของฉันเลยสักนิด!
ฉันอยากหลับ และไม่อยากตื่นขึ้นมาอีก
ไม่อยากจะตื่นขึ้นมา เพื่อรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ
อีกต่อไปแล้ว.....
ถ้าอยู่ ๆ ฉันหายไปไหน ไม่ต้องตามหาฉันน่ะ!
ฉันคงไม่มีคำตอบให้ เพราะฉันก็ไม่รู้จะไปที่ไหน?
ที่รู้คือ..ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่เหลือเกิน กับเรื่องราวหลาย ๆเรื่อง..
และอีกมากมายที่ฉันต้องคอยรับรู้ และ ต้องแบกภาระไว้คนเดียว!
มันกระทบกับความรู้สึกของฉันอย่างแรง เหมือนหัวใจจะหยุดเต้น!
ฉันรับไว้ไม่ไหวจริง ๆ
ทำไมฉันต้องแบกภาระหลาย ๆ อย่างไว้คนเดียว
ฉันอยากเมินหน้าหนี ไม่สนใจ แต่..ฉันก็ทำไม่ได้!!!
สิ่งที่ฉันต้องการ คือ กำลังใจจากคนที่ฉันรัก!
แต่..พวกเขาก็ให้ฉันไม่ได้ ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว!!!
ฉันจะทำอย่างไงดี ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว....
ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อย เหนื่อยใจจริง ๆ
ฉันมันไร้ค่า....
ฉัน....อยากตาย!!!
August 01 แด๋...ความจริงของโลกที่น่าเศร้า"เราเลิกกันเถอะ! หรือ ปล่อยฉันไปเถอะ!"
คำ ๆ นี้อาจจะเป็นคำธรรมดา ๆ
สำหรับใครบางคน....
แต่...อาจจะเป็นคำที่เหยียบหัวใจ
ใครบางคนจนแหลก..
หรืออาจเป็นคำที่ทำให้ใครหลายคน
กำลังคิดถึง...อดีต
และอาจจะทำให้ใครบางคนกำลัง..ร้องไห้
เพราะช่างเหมือนฉันเหลือเกิน
สามารถเป็นไปได้ทั้งหมด
เพราะฉันเจอมาแล้ว..
ของฉันคือ..อย่างที่สอง
แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่แค่เหยียบ!
เข้าขั้นกระทืบและบิดเท้าแรง ๆ ซ้ำ ๆ
เพราะคนที่พูดกับฉัน....
เขาเป็นเจ้าชายของฉันเอง
เป็นคนที่สอนให้ฉันเห็นความแตกต่าง
ระหว่างสวรรค์ กับ นรก
เป็นคนที่สอนให้ฉันรู้จักให้คนอื่น ๆ
อย่างใจว่าง ๆ
และเขาก็ขอให้ฉัน...ให้เขาอย่างใจว่าง ๆ
ฉันคิดว่าเขาจะให้เวลาฉันมากพอ
เพื่อค่อย ๆ ทำใจ
ตอนนี้ชีวิตของฉัน...น้ำเน่า
อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
น้ำเน่าในคลองเล็ก ๆ ที่ฉันเดินผ่าน
ฉันว่า...มันเหม็นแล้ว
ชีวิตฉันในช่วงนี้เหม็นจนทำให้ฉันอ้วก
อ้วก...แล้วอ้วกอีก
ฉันรู้..ถ้าฉันไม่อยากอ้วก!
ก็อย่าเดินผ่านน้ำเน่าอีก
มีทางให้เลือกเดิน ที่มีแม่น้ำดี ๆ ตั้งหลายทาง
เราเลือกได้นี่น่า...ว่าจะผ่านหรือเปล่า...
หรือหากต้องผ่านทุกวัน
ก็เลือกที่จะไม่มองมัน
ไม่สูดหายใจเอากลิ่นเข้าไป
มองมันอย่างน้ำใส ๆ ทั่วไป
แต่ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้
เพราะนั่นคือการมองมันอย่างใช้ใจมอง
อย่าแสแสร้ง...!!
น้ำ...มันเน่าจริง ๆ ฉันเปลี่ยนมันให้ใสไม่ได้
จากตาที่ฉันเห็น มันสีดำปี๋
จากจมูกที่ฉันได้กลิ่น มันเหม็นจนฉันอยากจะอ้วก!
นี่ฉันแค่เดินผ่าน ไม่ได้ตกลงไป....
นึกสิ...หากฉันตกลงไปในน้ำเน่า
เลอะเทอะเปรอะเปื้อน เหม็นเน่า....
จนอยากอ้วก!!!
นั่นแหละ....ชีวิตฉันตอนนี้
นึกภาพออกไหม?
ป.ล. ขนาดคนอยู่ห่างกันไกลตั้งหลายพันไมล์
ฉันยังรู้สึกได้ว่าเขามีใครคนอื่น...
ประสาอะไรกับคนที่เขานอนเตียงเดียวด้วยกันทุกคืน
จะไม่แอบน้ำตารื้น เมื่อจับได้ว่า....
...สังหรณ์เป็นจริง
แด่...ความจริงของโลกที่น่าเศร้า
|
|
|
%3a+August%2c+2007&referrer=){kind=small}
