| VaZaBi's profileVaZaBi (ถึงจะสวย แต่...ห...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
July 28 ต่างแดน...ตอนนี้เวลาประมาณ สามทุ่ม(ของอเมริกา)มาอยู่ที่นี่ได้ประมาณ เดือนครึ่งแล้ว... ความเหงาจับหัวใจ ข้างในมันไม่อุ่นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว มันเย็นเหมือนน้ำแข็ง จนหัวใจหนาวสั่น... ความรัก และ ความรู้สึก มันแย่ แล้วก็เหงา เคยถามตัวเองว่า...เราจากมาไกลขนาดนี้เพื่ออะไร... แค่หนีจากความรักที่ไม่สมหวัง และ คนที่เค้าไม่รักเรา แค่นี้หรือ ทำไม..ถึงทำอะไรโง่ ๆ อย่างนี้ว่ะ ทำไม...ใจเราไม่เข้มแข็งเหมือนเมื่อก่อนเลย ทำไมเราถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ แค่ผู้ชาย คนเดียว ที่เราคิดจะฝากชีวิตให้กับเค้า แล้วเค้าก็ทิ้งเราไปแค่นี้น่ะ ต้องมาตายเอาดาบหน้าขนาดนี้.... โง่..จริง ๆ เลย วารี...
เอาน่า..มาขนาดนี้แล้ว ก็ได้แต่หวังว่า จะพบเจอสิ่งที่ดี ๆ สิ่งใหม่ ๆ จะเกิดขึ้นในชีวิตของเราก็แล้วกัน สาธุ.... ทำใจให้เข้มแข็ง แล้วเดินต่อไป อย่าหันกลับไปมองข้างหลัง เพราะเขาจากเราไปกับคนอื่นแล้ว (บอกตัวเองอย่างนี้ เสมอ... แม้จะยังทำใจรับไม่ได้ก็ตาม) March 09 จบแล้ว...ไม่มีแล้วค่ะ...
เค้าจากไป จากวารีคนนี้แล้ว...
เพราะ...รัก แต่ ไม่สามารถอยู่กับเราได้...
มันจบแล้ว....
ความรักครั้งสุดท้าย...ของวารี
มันแตกสลาย เจ็บ และ ทุกข์ระทม
มากเกินกว่าหัวใจจะรับไหว...
เค้าเคยสัญญาว่า..จะรัก และ อยู่ดูแลเราตลอดไป
แต่..วันนี้เค้ามีคนใหม่ มาดูแลแทนฉัน...แล้ว
เค้าลืมฉันได้แล้ว...
ตอนนี้เค้ามี...คนรักใหม่ ที่ดีกว่า และเด็กกว่า
ฉันมันก็แค่...
คนที่เค้า เคยหมั้น เอาไว้
และวันนี้ เค้าก็ทีบหัวส่ง ฉันอย่างไม่ใยดี...
อีกต่อไป...
ลาก่อน...สุวิทย์ชา ที่รัก ของวารี
ลาก่อน.... February 01 หายไปนาน..หลังจากที่ปล่อยที่นี่เน่ามาเนิ่นนาน..
เพราะมีอะไรหลายๆสิ่งเกิดขึ้นกับชีวิต
และเอาเวลาไปให้กับสิ่งใหม่ๆที่ไม่เคยเล่น
นั้นก็คือ Hi 5 ที่ทุกคนรู้จักกันเป็นอย่างดี
แต่วารีเพิ่งจะมาเริ่มเล่นได้3-4เดือน นี้เองอ่ะดิ!
และตอนนี้.. มันก็เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเช่นกัน
คือ..วารีกลายเป็นคนโสดแล้วซะงั้น!!
อย่าให้ฟังเพลงเศร้า อย่าให้อยู่คนเดียว..
ถึงกับนอนร้องไห้ทุกคืน นอนหมอนเปียกทุกวัน..
เศร้าอ่ะ เซ็งจัด...โครตจะเหงา!!!!
เวลากิน เวลานอน แทบไม่มี ถึงกับป่วยไข้เลยทีเดียว
ไอ้เวลาที่มันโหดร้ายกับชีวิตทำไมมันนานอย่างนี้ว่ะ
อยากจะข้ามและลืมมันไปได้เร็วๆ
ทำไม...ชีวิตวารีถึงโชคร้ายเสมอๆ กับเรื่องของความรัก
รักใครก็...มีแต่ต้องเสียใจไปทุกที เฮอ..ชีวิต!!! October 28 คิดถึง...โซนี่ตอนนี้ ลูกชาย เจ้าโซนี่หมาน้อย(ไม่น้อยสิ)กรอยใจ
มันไปแล้ว ไปอยู่ได้2 อาทิตย์แล้ว! มันไปอยู่ศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจ แว้วววว!!! คิดถึงอ่ะ คิดถึงไอ้หมาโซนี่ หมาอ้วนนน!!! แล้วเวลาเราเหงาจะกอดหมาอวบ ๆ ได้ที่ไหนน่ะกรู เอาน่ะ..คิดซะว่ามันไปเข้า มารีฟรานส์ ลดความอ้วน ก็แล้วกัน! เห็นบอกว่า มีว่ายน้ำด้วย! แม่ง...จมแน่ ๆ เพราะมันเคยจมน้ำด้วยตอนเด็กๆ เพราะ...คิดว่าจะไปรับมันกลับมาต้นเดือนหน้า สู้ ๆ น่ะโซนี่ (เกิดเป็นหมาหนุ่มตัวผู้ ไข่แดง) จงอดทนไว้น่ะลูก สู้ ๆ....โซนี่สู้ ๆ แต่...คิดถึงโซนี่ คิดถึงมันอ่ะ คิดถึงมั๊ก ๆ ป่านนี้จะโดนหมาตัวอื่นล้อแย่เลย.. (ว่า..อ้วนอย่างนั้น ขาวอวบอย่างนี้) ป่านนี้จะนอนอย่างไง? จะร้อนไหม? (เพราะ..อยู่กับเรามันต้องนอนบนโซฟานุ่มๆ) โอ้ยๆๆ....จะบ้าตายกรู! คิดถึง...หมาอ้วนๆ ขาวๆ อวบๆ ที่ชื่อ.....โซนี่ วันนี้ลูกชาย เจ้าโซนี่หมาน้อย(ไม่น้อยสิ)กรอยใจ มันไปแล้ว มันไปอยู่ศูนย์ฝึกสุนัขตำรวจ แว้วววว!!! คิดถึงอ่ะ คิดถึงไอ้หมาโซนี่ หมาอ้วนนน!!! แล้วเวลาเราเหงาจะกอดหมาอวบ ๆ ได้ที่ไหนน่ะกรู เอาน่ะ..คิดซะว่ามันไปเข้า มารีฟรานส์ ลดความอ้วน ก็แล้วกัน! เห็นบอกว่า มีว่ายน้ำด้วย! แม่ง...จมแน่ ๆ เพราะมันเคยจมน้ำด้วยตอนเด็กๆ เพราะ...คิดว่าจะไปรับมันกลับมาต้นเดือนหน้า สู้ ๆ น่ะโซนี่ (เกิดเป็นหมาหนุ่มตัวผู้ ไข่แดง) จงอดทนไว้น่ะลูก สู้ ๆ....โซนี่สู้ ๆ แต่...คิดถึงโซนี่ คิดถึงมันอ่ะ คิดถึงมั๊ก ๆ ป่านนี้จะโดนหมาตัวอื่นล้อแย่เลย.. (ว่า..อ้วนอย่างนั้น ขาวอวบอย่างนี้) ป่านนี้จะนอนอย่างไง? จะร้อนไหม? (เพราะ..อยู่กับเรามันต้องนอนบนโซฟานุ่มๆ) โอ้ยๆๆ....จะบ้าตายกรู! คิดถึง...หมาอ้วนๆ ขาวๆ อวบๆ ที่ชื่อ.....โซนี่ September 10 งาน งาน และ งานเหนื่อย ๆ เลยช่วงนี้ เพราะมัวแต่ทำงาน แต่...มีงานให้ทำก็ดีแล้ว
ดีกว่าว่าง เออ....แล้วจะบ่นทำไมว่ะเนี๊ยะ!!
เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ไปเดินแบบที่โคราช 1คืน ออกเดินทาง 6 โมงเย็น
ไปถึงก็เกือบ 5 ทุ่ม เพราะแวะทำผมที่โลตัสสระบุรี ก่อน
เดินกับนางแบบ FHM ทั้มหมด 5คน ชุดทรู-พรีส 3 ชุด
ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งจะใส่ชุดทรู-พรีส เดินแบบ ครั้งแรกในชีวิตเลยกรู
เอาก็เอาว่ะ ได้ 5,000 บาท ใส่ 3 ชุด (ต่างจังหวัดด้วย ไม่มีใครจำได้)
ท่องไว้อย่างเดียว เพื่อเงิน!!
เดินออกไป คนแม่งวี๊ด กรี๊ดให้เราใหญ่เลย นึกว่าพอลล่ามาเดิน
แต่...เป็นพอลล่า ภาคปอดบวม 5555
เริ่มเดิน ก็เกือบ เที่ยงคืน กว่าจะเสร็จก็เกือบ ตี 1
นั่งรถตู้กลับเลย ถึงกรุงเทพ เกือบ 6 โมง เช้า
เพลียเลยเรา!! แบตฯในร่างกายหมดทันที! เหนื่อยโครต!
ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ ปวดท้องกระเพาะบ่อยมาก ขนาดไม่ปวดแล้ว
แต่เวลาจาม ก็จี๊ดปวดที่ท้องอย่างแรง...
วันนี้ต้องไปถ่ายแบบ ตอนบ่าย 4 โมงเย็น
พรุ่งนี้ไปคุยงานเดินแบบที่มาเก๋า (ฮองกง)
วันมะรืนไปคุยงานเดินแบบ ที่เซ็นทรัล ชิดลม...
ออกจากบ้านทุกวันเลย วารี เหนื่อยจัง แดดก็ร้อน...
ปวดหลัง ปวดท้อง เฮอ....สงสัยจะแก่แล้ว!!
ป.ล. เมื่อวาน ครบรอบ 1 ปี วันหมั้น ของเรากับคุณ ก๊อก
ไปดินเนอร์กันที่ตึกที่สูงที่สุดแถว สีลม แต่....อากาศไม่เป็นใจเลย
กะว่าจะนั่งชิว ๆ เอ๊าดอร์ มองสีสันของกรุงเทพฯ แต่ออกไปนั่งไม่ได้!
ที่แดกก็ไฮโซ อาหารก็โครตจะแพง กินไป 3 อย่าง น้ำเปล่า 2 ขวด
คุณก๊อก กินเบียร์ไป 4 แก้ว โดนไป 9,xxx บาท เกือบหมื่นแล้ว อีกไม่กี่สิบ..
และขากลับ วารีขับรถให้ เพราะคุณก๊อก ขับไม่ได้กลัวโดนตำรวจจับ
เพราะ.....เมาไม่ขับ วารีเลยขับเอง
August 22 อยู่เพื่อใคร....ความรู้สึกของฉันตอนนี้ เวลานี้....
ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ท้อแท้ หมดหวัง ไม่มีกำลังใจ
ถึงจะมีงานทำ ถึงจะมีคนมาพูดคุยด้วย ได้พบเจอคนมากมาย
แต่..ฉันเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้!
อยู่อย่างหัวใจว่างเปล่า....
ทุก ๆ ครั้ง..ที่ฉันเหม่อลอย
น้ำตาก็ไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัว
ทำไม..ฉันถึงอ่อนแออย่างนี้ ฉันรู้สึกได้ทันทีว่า..
ฉันอ่อนแอ และ ไม่มีกำลังใจ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต
เมื่อก่อนถึงจะเจอกับเรื่องแย่ ๆ และเสียใจมามากขนาดไหน
ฉันก็รู้สึกได้ว่า....มันไม่เจ็บปวดเท่ากับตอนนี้....
มันอึดอัด หดหู่ อ้างว้าง สับสน และ...เหมือนคนไร้ค่า!
ฉันอยากหายไปจากโลกนี้ ไม่ใช่ว่าโลกนี้จะไม่น่าอยู่หรอกน่ะ
โลกนี้สวยงาม และยังมีอีกมากมายที่ฉันอยากจะไป และยังไม่ได้ไป...
แต่...ฉันเหนื่อยที่จะคอยแบกภาระของคนอื่น ๆ อีกมากมาย
และฉันก็เหนื่อยที่ไม่มีใครเข้าใจ และ รักฉันจริง ๆเลยสักคน!
เพราะ...คนที่ฉันรัก มักจะมองข้ามความรู้สึกของฉันไปเสมอ
ไม่มีใครเข้าใจว่าฉันรู้สึกอย่างไร...
ไม่เคยมีใครเข้าใจหัวใจที่แท้จริงของฉันเลยสักนิด!
ฉันอยากหลับ และไม่อยากตื่นขึ้นมาอีก
ไม่อยากจะตื่นขึ้นมา เพื่อรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ
อีกต่อไปแล้ว.....
ถ้าอยู่ ๆ ฉันหายไปไหน ไม่ต้องตามหาฉันน่ะ!
ฉันคงไม่มีคำตอบให้ เพราะฉันก็ไม่รู้จะไปที่ไหน?
ที่รู้คือ..ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่เหลือเกิน กับเรื่องราวหลาย ๆเรื่อง..
และอีกมากมายที่ฉันต้องคอยรับรู้ และ ต้องแบกภาระไว้คนเดียว!
มันกระทบกับความรู้สึกของฉันอย่างแรง เหมือนหัวใจจะหยุดเต้น!
ฉันรับไว้ไม่ไหวจริง ๆ
ทำไมฉันต้องแบกภาระหลาย ๆ อย่างไว้คนเดียว
ฉันอยากเมินหน้าหนี ไม่สนใจ แต่..ฉันก็ทำไม่ได้!!!
สิ่งที่ฉันต้องการ คือ กำลังใจจากคนที่ฉันรัก!
แต่..พวกเขาก็ให้ฉันไม่ได้ ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว!!!
ฉันจะทำอย่างไงดี ฉันไม่เหลือใครอีกแล้ว....
ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อย เหนื่อยใจจริง ๆ
ฉันมันไร้ค่า....
ฉัน....อยากตาย!!!
August 01 แด๋...ความจริงของโลกที่น่าเศร้า"เราเลิกกันเถอะ! หรือ ปล่อยฉันไปเถอะ!"
คำ ๆ นี้อาจจะเป็นคำธรรมดา ๆ
สำหรับใครบางคน....
แต่...อาจจะเป็นคำที่เหยียบหัวใจ
ใครบางคนจนแหลก..
หรืออาจเป็นคำที่ทำให้ใครหลายคน
กำลังคิดถึง...อดีต
และอาจจะทำให้ใครบางคนกำลัง..ร้องไห้
เพราะช่างเหมือนฉันเหลือเกิน
สามารถเป็นไปได้ทั้งหมด
เพราะฉันเจอมาแล้ว..
ของฉันคือ..อย่างที่สอง
แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่แค่เหยียบ!
เข้าขั้นกระทืบและบิดเท้าแรง ๆ ซ้ำ ๆ
เพราะคนที่พูดกับฉัน....
เขาเป็นเจ้าชายของฉันเอง
เป็นคนที่สอนให้ฉันเห็นความแตกต่าง
ระหว่างสวรรค์ กับ นรก
เป็นคนที่สอนให้ฉันรู้จักให้คนอื่น ๆ
อย่างใจว่าง ๆ
และเขาก็ขอให้ฉัน...ให้เขาอย่างใจว่าง ๆ
ฉันคิดว่าเขาจะให้เวลาฉันมากพอ
เพื่อค่อย ๆ ทำใจ
ตอนนี้ชีวิตของฉัน...น้ำเน่า
อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
น้ำเน่าในคลองเล็ก ๆ ที่ฉันเดินผ่าน
ฉันว่า...มันเหม็นแล้ว
ชีวิตฉันในช่วงนี้เหม็นจนทำให้ฉันอ้วก
อ้วก...แล้วอ้วกอีก
ฉันรู้..ถ้าฉันไม่อยากอ้วก!
ก็อย่าเดินผ่านน้ำเน่าอีก
มีทางให้เลือกเดิน ที่มีแม่น้ำดี ๆ ตั้งหลายทาง
เราเลือกได้นี่น่า...ว่าจะผ่านหรือเปล่า...
หรือหากต้องผ่านทุกวัน
ก็เลือกที่จะไม่มองมัน
ไม่สูดหายใจเอากลิ่นเข้าไป
มองมันอย่างน้ำใส ๆ ทั่วไป
แต่ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้
เพราะนั่นคือการมองมันอย่างใช้ใจมอง
อย่าแสแสร้ง...!!
น้ำ...มันเน่าจริง ๆ ฉันเปลี่ยนมันให้ใสไม่ได้
จากตาที่ฉันเห็น มันสีดำปี๋
จากจมูกที่ฉันได้กลิ่น มันเหม็นจนฉันอยากจะอ้วก!
นี่ฉันแค่เดินผ่าน ไม่ได้ตกลงไป....
นึกสิ...หากฉันตกลงไปในน้ำเน่า
เลอะเทอะเปรอะเปื้อน เหม็นเน่า....
จนอยากอ้วก!!!
นั่นแหละ....ชีวิตฉันตอนนี้
นึกภาพออกไหม?
ป.ล. ขนาดคนอยู่ห่างกันไกลตั้งหลายพันไมล์
ฉันยังรู้สึกได้ว่าเขามีใครคนอื่น...
ประสาอะไรกับคนที่เขานอนเตียงเดียวด้วยกันทุกคืน
จะไม่แอบน้ำตารื้น เมื่อจับได้ว่า....
...สังหรณ์เป็นจริง
แด่...ความจริงของโลกที่น่าเศร้า
July 19 ถ่ายภาพนิ่ง....อยู่ที่ห้องช่างภาพ......คุณก๊อก
นางแบบ....วารี
เวลา......เที่ยงคืนกว่า ๆ
ความรู้สึกนางแบบ....โคตรจะง่วงงงงงงนอนเลย อยากนอนแล้ววว!!!!!!
ความรู้สึกช่างภาพ......เห่อกล้องใหม่อย่างแรง! โดยไม่สนใจว่าจะดึกจะดื่นแค่ไหน?
(อยากเป็นช่างภาพชั้นเทพ ในเวลาข้ามคืน)
แต่งหน้าทำผมโดย.... ไม่มี(หนังหน้าแท้ ๆ )
สถานที่......ที่ห้อง(คอนโด) May 15 เปลี่ยนตัวเองเท่าไร ก็เหมือนไร้ค่า..ฉันเปลี่ยนตัวเองเท่าไหร่ เธอก็เหมือนเดิม
จะเปลี่ยนเท่าไร เธอก็เหมือนเก่า
ต่อให้ทำดีกว่านี้ ทำสิ่งที่เธอต้องการ
ก็ไม่รู้ตรงไหน ที่เรียกว่า..ความพอใจ
ต้นเหตุที่เธอพูดมาคือฉันไม่ดี
ต้นเหตุจริง ๆ เพราะเธอมีใครหรือเปล่า?
ถ้าหากว่า..เธอหมดรัก
ถ้าหากว่า..เป็นอย่างนั้น
สิ่งที่ฉันจะเปลี่ยน มีเพียงเรื่องเดียว...
คือ..เปลี่ยนไปรักคนที่รักฉัน เปลี่ยนไปรักคนที่ห่วงใย
ให้ใจไม่เจ็บ ใจไม่ปวด ไม่ต้องมีน้ำตา!
เปลี่ยนไปรักคนที่รักฉัน และยอมรับที่ตัวฉันเป็น
ก็คงไม่เหนื่อย ไม่ไร้ค่า
เปลี่ยนใจรักใครคนใหม่ ยังง่ายกว่า..
บางอย่างเธอเคยว่าดี วันนี้..ไม่ดี
อยากจะรู้ว่า..เคยรักกันหรือเปล่า?
ถ้าหากว่าเธอได้ลืม ทุกอย่างที่เรียกว่า เรา
สิ่งที่ฉันจะเปลี่ยน มีเพียงเรื่องเดียว.....
ถ้ามีอะไร ก็บอกกับฉันตรง ๆ ได้ไหม?
อย่าให้ฉันตัองเปลี่ยนอะไร โดยไร้จุดหมาย...
อยากจะรักคนที่รักฉัน อยากจะรักคนที่ห่วงใย
ให้ใจไม่เจ็บ ใจไม่ปวด....
ไม่ต้องมีน้ำตา...
เปลี่ยนตัวเองเพื่อเธอเท่าไร ก็เหมือนไร้ค่า
เปลี่ยนใจรักใครคนใหม่
ยังง่ายกว่า.......
April 27 ปล่อยเขาไปเถอะ...ฉันผิดเอง
ที่รักตัวเองมากเกินไป
รู้ทั้งรู้ว่า...ตัวตนที่แท้จริงของเธอคือแบบนั้น
แบบที่เราเคยคุยกันเนิ่นนานแล้ว
ที่ผ่านมาฉันควรจะรู้ และ เลือกเอง
แต่ฉันมันขี้ขลาด ฉันกลัวเจ็บ...กลัวตัวเองเจ็บ
เฝ้าโทษที่เธอเป็นแบบนั้น...
เฝ้าภาวนาว่าเธอจะยอมรับในความคิดของฉัน
ในสิ่งที่ฉันเป็น....
เฝ้าคิดว่ารักแบบฉัน...สักวันหนึ่งเธออาจจะเข้าใจ
เฝ้าฝันว่า...เราสามารถจะอยู่ด้วยกัน
แต่..สุดท้าย ฉันก็คิดไปเอง
บนความต้องการที่ต่างกัน
ที่จริงแล้ว...ฉันต่างหาก
ที่ไม่เคารพความต้องการของตัวเองจนเลยเขต
ฉันต่างหาก..ที่รักเธอไม่เป็น
ฉันต่างหาก...ที่เฝ้าหลอกตัวเองมาตลอด
ว่าเธอรักฉัน....แคร์ฉัน
ที่จริงต้องขอบใจเธอ
ขอบใจที่เฝ้าดูแล
ขอบใจที่เคยห่วงใย
ขอบใจที่ไม่หลอกกัน
ขอบใจที่สอนให้ฉันรักตัวเองให้มากๆ
เหมือนที่เธอรักตัวเองอยู่....
ขอบใจที่ตัดสินใจแทนฉัน
มันทำให้ฉันรู้จักเธอดีขึ้น.....
และยอมบอกตัวเองได้ว่า.....
เธอจะไม่คิดถึงฉันอีก แม้จะไม่ได้เจอกัน....ตลอดไป! April 03 Motor Show 2007ไปยืนสวยแค่วันเดียว ที่บูท อีซูซุ
ไม่รู้ว่า เราโพสท่าเก่งไปหรือเปล่า
ถึงกับมีคนมาทาบทามไปถ่ายนู๊ด
กรูตกกะใจ รีบบอกว่า "ไม่ถ่ายค่ะ"
มันก็ไม่ยอมไปซะที ถามอยู่ได้
เผื่อว่าเราจะเปลี่ยนใจ.... ยังให้นามบัตรเราอีก(แต่วาทิ้งไปแล้ว)
ก็เลยบอกว่าทำไมไม่ไปถามคนอื่นล่ะ เพราะ...ไม่ถ่าย
มันบอกกลับมาคำเดียวว่า....
"คนอื่นไปดูมาหมดแล้ว เรานี่แหละที่ใช่ ตรงกับที่เค้าต้องการ"
จะบ้าตาย!!!! March 26 งาน Commart เหนื่อยโครตๆๆที่บูธ Brother.......
จบงานถึงกับเสียงแหบ เจ็บคอ และไอ....
เหนื่อยมากๆ คนก็เยอะฉิบ....ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะเดินไปไหน
ยืนแจกโบชัวร์ ให้ข้อมูลลูกค้า
ชวนลูกค้าถ่ายรูปฟรี(มีให้ถ่ายฟรี พร้อมปริ้นให้ที่บูธ)
ให้กับตากล้องทั้งหลายถ่ายรูป จนตาแทบบอด!
ที่สำมะคัน....ยืนตลอด
เมื่อยโครต ปวดขา เมื่อย
เหนื่อย สุดๆ แล้วกับงานนี้...
จบงานแล้ว ถามตัวเองว่า...
"คุ้มไหมว่ะ..." March 06 ไปปักกิ่ง 10-14 เมษายนเดือนที่แล้วทำงานแทบจะทุกวันเลย บางวันควบ 2 งาน เลยทีเดียว
จนเพื่อน ๆ พริ๊ตตี้พูดแซวว่า....สงสัยจะทำงานเก็บตังค์ไปสร้างวังอยู่หรือไงว่ะ!
สาธุ!!!ขอให้ได้อย่างเพื่อน ๆ พูดสาธุ!!!
ทำงานจนผอมกว่าเดิม ตอนนี้หนัก 48 กก. เหลือแต่กระดูก!
บางงานถึงกับทำงานอยู่ดีๆ ก็วูบเป็นลม ซะงั้น!
มาเดือนนี้ งานก็แผ่วลง แต่ก็มีเรื่อย ๆ แต่ไม่มากเหมือนเดือนที่แล้ว..
น้ำหนักก็เลยเพิ่มขึ้นมาหน่อยนึงแว้ว...เป็น49 กก.เหมือนเดิม
เดือนหน้าจะไปเที่ยว หาที่เที่ยวหลบร้อน ไปหาที่เย็น ๆ หนาว ๆ
เลยเล็งเอาไว้ว่าจะไป ปักกิ่ง หรือ เกาหลี พอไป ๆ มา ๆ ก็เลยจะไปอเมริกาซะงั้น
บอกทางบ้านเอาไว้เรียบร้อยว่าจะไป อเมริกา....
สุดท้าย....ไม่มีตั๋ว เพราะช่วงนั้นคนแม่งไปอเมริกากันหมดหรือไงว่ะ...
(ขอโทษทีน่ะ สาวจิตหลุด! เลยไม่ได้ไป ให้พาเราเที่ยวเลย)
ไว้ปลายปี วารีไปแน่ๆ รอก่อนน่ะ จะจองตั๋วเอาไว้ล่วงหน้า 6 เดือนแม่งเลย)
และสุดท้าย....ก็ลงเอยไปที่จีน (ปักกิ่ง) นั่นเอง!
ได้ไปที่หนาว ๆ ก็ยังดีว่ะ ไปเที่ยวกำแพงเมืองจีน
ไปที่ ๆ เข้ากับหน้าตา 5555!! เนียนไง หน้าตาเข้ากับบรรยากาศคนที่นั่น
ป.ล. คนที่ทำงานพริ๊ตตี้ ถ้ามีงานเดินแบบ ต้องคุยให้เคลีย์น่ะว่าชุดที่ใส่เป็นอย่างไง
ไม่โป๊ใช่ใหม่ เอาแบบชัวว์ ๆ เพราะไม่งั้นอาจจะเป็นแบบวารี เช่นนี้....
งานเดินแบบ...มี 3 ชุด คือ ชุดราตรี ชุดบีช ชุดประจำชาติ(เราได้ชุดกิโมโน)
ไอ้ชุดบีชนี่สิ บอกเราว่าเป็นเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น (น่ารักๆ ไม่โป๊แน่นอน!)
พอไปถึง แม่งเอ๊ย! 2 พีซ เลยมรึง! โป๊โคตร ๆ...กรูตกกะใจหมดเลย!
ดีน่ะ..ที่วารีเอาผ้าคลุมไป เอาเสื้อไป ก็เลยได้เซฟตัวเองได้บ้าง!
เฮอ.....รอดตัวไป(ไม่งั้นคนดูอาจจะตาบอด หรืออารมณ์เสียที่ได้เห็น)
ขอโทษน่ะ....ไม่มีรูปมาให้ดู เพราะกลัวคนดูเลือดกำเดาจะไหล หมดตัว 5555 February 26 กำลังใจ...ให้ตัวเองฉันไม่หวังที่จะเจอเจ้าชายของฉันอีกแล้ว
เพราะ..ว่าเขาไม่มีตัวตนในโลก
และฉันก็จะยอมรับให้ได้ว่า...ฉันไม่ได้โชคดีอย่างนั้น
ฉันไม่เชื่อว่า....ฉันเป็นของแปลกของโลก
และไม่มีใครเหมือนฉัน..
ในสักมุมหนึ่งของขอบฟ้า
มุมหนึ่งของห้องมืด ๆ
มุมหนึ่งของร้านอาหาร
มุมหนึ่งของโรงหนัง และอีกหลาย มุมเล็ก ๆ อีกมากมาย
ต้องมีคนที่รู้สึกอย่างฉันสักคน...ที่กำลังยิ้มให้กับชะตาของชีวิต
ที่กำลังค้นหาตัวเอง....ยอมรับในรสนิยมของตัวเอง
และเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงรสนิยมของตัวเอง
เพื่อ...หลีกเลี่ยงความเจ็บปวด
ฉันกำลังเลือกที่จะรู้จักตัวเอง และเมื่อฉันรู้จักตัวเอง
ฉันก็จะไม่เจ็บ...และไม่มีใครจะทำร้ายฉันได้อีก
ฉันเคยรู้สึกเจ็บปวด เมื่อคนรักของฉัน เขาไปรักคนอื่น
และฉันก็ถามเขาว่า...ทำไมคนบางคนถึงเลือกที่จะเจ็บ
เพราะใครบางคนหาเรื่องหาราวให้เขาเจ็บปวดหัวใจนัก...
เขาตอบฉันว่า....บางที คน ๆ นั้น
อาจจะกำลังมีความสุขบนความเจ็บปวดนั้นอยู่ก็ได้
ฉันอึ้งไปพักใหญ่....
และฉันก็คิดไปว่า...
เขาอาจจะกำลังเจอคนที่เข้าล็อคกับตัวเองพอดีโดยไม่รู้ตัวเข้าแล้ว
ฉันจะรอดู คนที่เขาบอกกับตัวเองว่า...
เขารู้ตัวเองว่า...ไม่รักใครนั้น มันจะเป็นอย่างไร
เพราะ...ฉันไม่เชื่อว่า โลกนี้ช่างลำเอียง
ไม่ได้ให้วิญญาณของความรักมาในหัวใจของมนุษย์ทุกคน
ฉันเชื่อ.....คนเราต่างก็มีกรรมติดตัวกันมาทุกคน
การปลดกรรมส่วนหนึ่งก็คือ...การไม่เพิ่มกรรม
และฉันจะระวังในการทำให้คนอื่นเจ็บ
ฉันบอกตัวเองอย่างนี้มาตลอด
ฉันจะระมัดระวังในการเพิ่มกรรมในชาตินี้ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้...
เพราะ....ฉันหวังไว้ว่า
คงไม่ต้องกลับมาใช้กรรมในชาติหน้าอีก...
หรือหากโชคดีก็เกิดมาเพื่อมีความสุขมาก ๆ
ในการช่วยคนให้พ้นทุกข์บ้างก็คงจะดีน่ะ
ที่ฉันคิดอยู่ตอนนี้..ที่จริงไม่ต้องรอถึงชาติหน้าก็ได้น่ะ!
เพราะฉันกำลังอยู่ในภาวะ...ขอเกิดใหม่..ในชาตินี้แหละ
เป็นกำลังใจให้กันน่ะ...
January 31 หัวหมุน....เฮอ...ช่วงนี้มีแต่งานที่ต้องไปเครส งานโน้นงานนี้ ออกจากบ้านแทบทุกวัน
เหนื่อยเหลือเกิน อาหารเช้าก็คือ....เย็น บางทีก็ไม่ได้กิน
ถ้าได้กิน ก็เหมือน...ปอบลงองค์
อากาศก็เปลี่ยนบ่อยเหลือเกิน เดี๊ยวร้อน เดี๊ยวเย็น ถึงบ่ายก็แดดร้อนซะ...
เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ทำงานเยอะมั๊กๆ เล่นเอาซะวารี พลังภายในแทบหมดตัว!!
และวันนี้..อาการก็กำเริบ ปวดตั้งแต่คอ ไหล่ หลัง ลงเอว.....
ปวดจนนอนไม่ได้! เหมือนไม่สบาย!
ตื่นมาตี 4 เพราะปวดหลัง จากนั้นก็ลุกจากเตียงเกือบ7 โมงเช้า
พาเจ้าหมา..โซนี่ไปฉี่ ไปอึ ทำอาหารให้มันกิน....
แล้วก็ต้องออกจากบ้านแต่9 โมงเช้าไปตึก Empire Tower (สาทร)
เครสงานซัมซุง ชั้น 21 แล้วคุยงานต่อที่ Riche Monde ชั้น 17...
จากนั้นก็นั่งรถไฟฟ้า จากช่องนนทรี มาต่อสยาม ไปลงจตุจัตร
แล้วนั่งรถตู้ไปลงเมเจอร์ ต่อรถเมล์ สาย 178 มาลงตลาดสุคนธสวัสดิ์
ยังไม่จบ สุดท้าย...มอเตอร์ไซด์รับจ้าง อีก 10 บาท (เข้าคอนโด)
แค่เดินทาง....วารีก็ท้อแท้ เหนื่อย เพลียแล้ววววว.....
รถยนต์ก็ให้คุณก๊อกเอาไปใช้ทำงาน
เพราะที่ทำงานคุณก๊อกอ่ะ..ไกล ห่างไกลความเจริญ หรือบ้านนอกนั่นเอง!!
สโลแกนคุณก๊อก ก็...."เป็นแฟนเราต้อง อดทน(อย่างมั๊กๆ)"
พรุ่งนี้ต้องไปคุยงานแล้วอโศก ตอน 11 โมง (แต่ไม่รู้จะได้หรือเปล่า)
เป็นงานวันที่ 4 ได้ 2,000 บาท
วันที่ 3 ก็มีงาน ที่สโมสรทหารเรือ แถวศิริราช งาน 4โมง - 5 ทุ่ม (2,500บาท)
ป.ล. เมื่อวานไปถ่ายรูป ประมาณแฟชั่น ๆ แนว ๆ อึ้ง ทึ้ง เสี่ยวววว...5555
แต่ตอนนี้ วารีปวดหลัง ปวดเมื่อยไปทั้ง หัวกะบานจะระเบิด เบื่อว่ะ....!!!!
December 24 Mreey Christmas....หมดงานมอเตอร์ เอ๊กโปร์ แล้ว ก็มีงานมาเรื่อยๆ ตามประสาคนหน้าตาดี 5555
เมื่อวันหมดงานมอเตอร์ เอ๊กโปร์ พวกเพื่อนๆ พริ๊ตตี้ก็พาวารีไปเปิดหูเปิดตา
ที่สลิม อาซีเอ (เปิดมาตั้งเกือบ 3 ปี) วารีเพิ่งได้โพล่หัวมา
เพื่อนๆ ถึงกับงง....เพราะไม่เชื่อว่า วารีเพิ่งมาเที่ยวเป็นครั้งแรก!
เมื่อได้เปิดตัวที่นี่ วารีก็แดนส์กระจาย
ลืมไปเลยว่า....เป็นพริ๊ตตี้ นึกว่าเป็น แดนส์เซอร์!
จะมีใครมีหลี หรือใครมาหลีใคร วารีไม่สน เดี๊ยวหมดเวลา แดนส์!!!
เพื่อนๆ หลายคนมาถามว่า"ไหวไหม กลับบ้าน" (คงนึกว่าเมา) ถ้าเมารัก สิไม่ว่า...
แต่..วารีดื่มน้ำเปล่า คนหน้าตาดีอย่างเรา ไม่มีเมาหล้า เมาเบียร์ อยู่แล้น...
ขาไปไปกับเพื่อน เพราะเพื่อนขับรถไป แต่ขาไปต้องขับรถให้เพื่อน
เพราะ...เพื่อนเมา ขับกลับมานอนดอนเมือง นอนกัน 3 สาว(ที่บ้านเพื่อนที่เมา)
เมื่อวันที่ 18 ที่ผ่านมา ไปขอวีซ่า ไปอเมริกา....
ได้แล้ว วารี ได้วีซ่า อเมริกาแล้วโว้ยยย...
จะได้ไปท่องโลกที่เค้าบอกกันว่า สิวิไล
เฮ้อๆๆ....เพื่อนที่น่ารัก(คนนึง) ที่บอกว่าอยู่ที่โน้น
สัญญาว่าถ้าวารีได้ไป จะได้พาวารีเที่ยวอ่ะ....
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยน่ะคร๊ะ....ถ้าไปเมื่อไหร่จะบอกอีกทีน่ะคร๊ะ!
อย่าลืมน่ะ สัญญาเอาไว้แล้ว ได้เจอกันแน่ๆ
หนาวแล้ว มาแล้ว อากาศเย็น ๆ อยู่กันนานๆ น่ะหน้าหนาว
ช่วงนี้มีแต่งานเกี่ยวกับ...เหล้า เข้ามา (งานกลางคืน)
งานก็ไม่มีอะไร..ให้ลูกค้าเล่นเกมส์ ทำ 2ทุ่ม ถึง เที่ยงคืน
วารีก็เลยไม่รับ น่าเสียดายเหมือนกันน่ะ อย่างไงก็ตังค์
วันละ 2,000 บาท คิดแล้วคิดอีก....
เอาไว้หลังปีใหม่แล้วกัน
จะเก็บตังค์เป็นค่าเครื่องบินไปอเมริกา!!!!
ป.ล. แล้วจะเอารูปงานมอเตอร์ เอ๊กโปร์มาโชว์น่ะ
November 28 มอเตอร์ เอ๊กโปร์ 2006พรุ่งนี้แล้วอ่ะ...ที่ต้องเริ่มงานอันยาวนานที่เมืองทองธานี
พรุ่งนี้ต้องไปถึงที่นั่นตั้งแต่ 8.30 น. เพื่อแต่งหน้า ทำผม...
เมื่อวานไปลองชุดที่ธนชาติ (มาบุญครอง) และอบรมนิ๊ดหน่อย
มีพริ๊ตตี้ผู้หญิง 13 คน ผู้ชาย 3 คน
ลองชุดใส่ยูนิฟร์อมธนชาติแล้ว นมตู๊มมั๊กๆ
เพื่อนพริ๊ตตี้ที่ใส่ชุดเหมือนเรา ก็ตาโต แล้วพูดว่า
"เฮ๊ย...อย่าไปอยู่ใกล้วา เดี๊ยวตายน่ะโว้ย"
เพราะ...เกิดความแตกต่าง!!!
เห็นบ่นกันพรึมพรัมว่าจะเอาอะไรมายัดนมกันให้ตรูมมมม!
แต่..ตอนนี้ที่สำคัญปัญหามันไม่ใช่อะไรหรอก
มันอยู่ที่หัวแม่ตรีน เรานี่สิ.....
เมื่อ 2 วันที่แล้ว ไปตัดเล็บขบที่เท้า
ช่างทำเล็บแม่งงัดเล็บซะเลือดกระชูด
โครตจะเจ็บเลย เมื่อวานไปอบรมใส่รองเท้าคัตชูธรรมดาไป
ยังเดินกลับบ้านแทบไม่เป็นอ่ะ
แล้วนี่งานมอเตอร์ เอ๊กโปร์ ดันให้ใส่รองเท้าส้นสูง คัตชูหัวแหลมเพี๊ยว!
แล้วหัวแม่ตรีนน้อยๆ ทั้งของข้างของเราจะเหลือหรือคร๊ะ....
แถมต้องยืนทั้งวันซะด้วย ตายแน่ๆ วารีเอ๊ย!!!!
ห่ายไม่ทันพรุ่งนี้แน่ๆ กำ....ของกรูแท้ ๆ ไม่น่าเลยอ่ะ
เจ็บอ่ะ......
November 17 หมอนร้อยปี....เมื่อวานไปเดินเซ็นทรัล ปิ่นเกล้า กับคุณก๊อก
ไปกิน ZEN อาหารญี่ปุ่น โดนไป 700 กว่าบาท (คุณก๊อกจ่ายย..)
เมื่ออิ่มแล้ว ก็เดินย่อย และแล้วสายตาก็ไปเจอ
บูทขาย"หมอนร้อยปี"....
เป็นหมอนที่ใส่เปลือกโซบะญี่ปุ่นเอาไว้...
มีคุณสมบัติทำให้นอนหลับง่าย ไม่ปวดคอ ปวดไหล่
ตามสโลแกน "หัวเย็น เท้าอุ่น" จะทำให้มีสุขภาพดีน่ะคร๊ะ
วารีสนใจมั๊กๆ โดยเฉพาะ....โปรโมรชั่นพิเศษ
ซื้อหมอนใบใหญ่ 2 ใบ (ใบล่ะ 1900 บาท) คูณ 2 ก็ 3800 บาท
จะได้รับใบเล็ก ฟรี!!! (มูลค่า 980 บาท)
ซื้อเลยคร๊ะ เพื่อสุขภาพคอ สุขภาพกาย ที่ดี วารีต้องซื้อ!!!
จากนั้นคุณก๊อกก็ไปดูเสื้อกีฬา แบบระบายอากาศได้เป็นอย่างดี
เพราะคุณชายยยย....เป็นคนขี้ร้อน เหงื่อแตกง่ายและเยอะมากๆ
อาบน้ำวันละ เกือบ 10 รอบ.....
ช็อบกันไป ก็แบกของกันไป โดยเฉพาะหมอนร้อยปีของเรา กล่องใหญ่มั๊กๆ
พอได้เวลานอน วารี รีบเอาใบเล็ก(ที่เค้าแถม)มานอนก่อนเลยเจ้าคร๊ะ!
ก็มันเหออ่ะ เพื่อสุขภาพคออ่ะ สุขภาพๆๆๆ อิอิอิ...
ตอนเช้าตื่นขึ้นมา โครตปวดไหล่เลยอ่ะ!!!
ไหนมันบอกว่า...นอนแล้วจะไม่ปวดคอ ปวดไหล่ ไงว่ะ!
เอาว่ะ....เดี๊ยวคืนนี้จะลองเปลี่ยนไปนอนใบใหญ่ดีกว่า
เผื่อมันจะดีขึ้น (เอาว่ะกรู ปลอบใจตัวเองอีกแล้ววว)
October 30 วันนี้....วันเกิด!วันนี้เป็นวันเกิด ตื่นมาก็เที่ยงแล้วอ่ะ...
ดีน่ะ ที่เมื่อคืน ตอนเที่ยงคืน ไหว้พระ ไหว้เจ้า
ขอพร ให้เป็นศิริมงคลให้กับตัวเอง ไปก่อนแล้ว......
วันนี้หลังจากอาบน้ำก็พาหมาโซนี่ ไปฉี่ และอาบน้ำ
เพราะ...วันนี้มีประกวดหมา(แฟนซีผีๆ ) ที่เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า
ต้องไปลงทะเบียนตอน 4 โมงเย็น...
และเราก็ต้องแต่งเป็นผีด้วย เดินคู่กันอีกซะงั้น
เราแต่งให้โซนี่กลายเป็นผีฝักทอง ส่วนเราเป็นผีจูออน
แต่...ตกรอบแรกเลย
เพราะคนประกวดเยอะมากๆ มีตั้ง 40 คู่
แต่ละคนอย่างกะออกมาจากหลุม....
กระเทย ประกวดเยอะมากๆ กะได้รางวัลแน่ะๆ
แต่งกันอย่างกับประกวดอาคาซ่า....
แต่ต้องยกให้เค้าจริง ๆ แต่งกันได้สุดยอด!!
เหนื่อยจังเลยวันนี้ แต่...ก็สนุกดี
วันเกิด.....แต่ต้องมาแต่งเป็นผี
ไปอาบน้ำ นอนดีกว่า.....โครตจะเหนื่อยเลย!! October 21 ในที่สุด.....เมื่อวันพุธที่ 18 ตุลาคม ที่ผ่านมา....
วารีได้ไปคัดเลือกตัวที่ ธนชาติ รอบที่ 2!
ทีนี้จะคัดให้เหลือผู้หญิง 13 คน ผู้ชาย 5 คน
มีผู้ผ่านเข้ารอบ 2 มาคัดตัวประมาณ 50 คน
(ในใจก็คิด) แม่งเอ้ย! มีแต่น่ารัก ๆ กันทั้งน๊านเลยอ่ะ
แล้วกรูจะได้ไหมงานไหมว่ะเนี๊ยะ!!
ออกจากธนชาติมาตอน 4โมงเย็น.....
และแล้วในวันนี้ (ที่รอคอย) ตอนบ่ายโมง
ทางธนชาติก็โทรมาบอกข่าวดีกับวารีว่า...เราได้รับคัดเลือก โว๊ยยยย!
มีงานตั้งแต่วันที่ 29 พฤศจิกายน- 11 ธันวาคม (รวมแล้ว 13 วันพอดิบพอดี!)
เชื่อได้เลยว่า....หมดงาน Motor Expo เมืองทอง คราวนี้
วารีนอนตายเหมือนศพ แน่ๆ...
เดี๊ยววันที่ 24 ต้องเข้าไปเซ็นสัญญาที่ธนชาติ ตอนบ่าย 2
แล้ววันที่ 25 ก็มีงานอีกที่นึง ตอนเที่ยงแถวชิดลม!
ช่วงนี้ต้องหาเงินหาทอง มาให้น้องยืม....
ภาระเยอะจริง ๆ เลยวารี เอ๊ย
เกิดมาสวย...ก็ต้องทนกันไป สู้ ๆๆ....
แต่....เหนื่อยจัง!!! |
|
|
's+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
